teatrolog, profesor zwyczajny (emerytowany) na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Projektodawca i pierwszy dyrektor powołanego w 1990 roku Ośrodka Badań Twórczości Jerzego Grotowskiego i Poszukiwań Teatralno-Kulturowych we Wrocławiu, w latach 1990–2004 dyrektor artystyczny i naukowy tej placówki. Wydawca pism Jerzego Grotowskiego (wspólnie z Januszem Deglerem), Mieczysława Limanowskiego, Juliusza Osterwy, Wacława Radulskiego, Konrada Swinarskiego. Najważniejsze książki: Teatr Dionizosa. Romantyzm w polskim teatrze współczesnym (1972), Grotowski i jego Laboratorium (1980) – edycja amerykańska Grotowski and His Laboratory (1986), Grotowski wytycza trasy. Studia i szkice (1993),  Jerzy Grotowski. Od „divadla predstaveni” k rituálnym hrám (1995), Grotowski. Źródła, inspiracje, konteksty (1998), Pamięć Reduty. Osterwa, Limanowski, Grotowski (2003), Nazywał nas bratnim teatrem. Przyjaźń artystyczna Ireny i Tadeusza Byrskich z Jerzym Grotowskim (2005), Polskie kontakty teatralne z Orientem w XX wieku. I. Kronika, II. Studia (2008).
Reżyser Warszawianki według Wyspiańskiego W Teatrze Ósmego Dnia w Poznaniu (1967), kierownik literacki Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie (1973-1977), współpracownik Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice” (1978-1984).