(1833–1911), niemiecki filozof, metodolog humanistyki i teoretyk kultury; profesor na uniwersytecie w Bazylei, Kilonii, Wrocławiu i Berlinie. Zwolennik antypozytywistycznego kierunku w metodologii. Był twórcą tak zwanej filozofii życia, w której głosił relatywistyczny historyzm, zainicjował także w niemieckim środowisku filozoficznym dyskusję na temat odrębności nauk humanistycznych. Poglądy Diltheya wywarły wpływ na humanistykę europejską z przełomu XIX i XX wieku. W Polsce ukazały się książki O istocie filozofii (1907, wyd. pol. 1987) oraz wybór Pism estetycznych (1982).