Ur. 1724, zm. 1804; filozof niemiecki; w latach 1770–1796 profesor uniwersytetu w Królewcu; twórca transcendentalnego idealizmu, zwanego też krytycyzmem teoriopoznawczym. Koncepcje filozoficzne Kanta stanowiły przełom w filozofii nowożytnej, zapoczątkowały okres tak zwanej klasycznej filozofii niemieckiej oraz wywarły ogromny wpływ na dalszy rozwój filozofii europejskiej. Główne dzieła: Krytyka czystego rozumu (1781), Prolegomeny do wszelkiej przyszłej metafizyki (1783); Uzasadnienie metafizyki moralności (1785) i Krytyka władzy sądzenia (1791).