Ur. 1921, zm. 1988; jeden z najwybitniejszych polskich historyków sztuki, uczony o światowej pozycji naukowej. Od 1955 kurator Galerii Sztuki Obcej Muzeum Narodowego w Warszawie. Od 1962 profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Badacz renesansu i baroku, teorii sztuki oraz ikonografii. Wprowadził najnowsze metody badań (ikonologię), inicjował wymianę koncepcji pomiędzy lokalnymi ośrodkami europejskimi. Autor kilkuset prac naukowych, w tym 60 książek o szerokim zasięgu społecznym, m.in. Metoda ikonologiczna w badaniach nad sztuką (1957), Styl i modus w sztukach plastycznych (1961), Sztuka cenniejsza niż złoto (1963), Historia sztuki wród nauk humanistycznych (1980).