Książka Langa omawia podstawowe założenia koncepcji języka Jacques’a Lacana, obok Derridy, Rolanda Barthesa i Michela Foucaulta jednego z czołowych przedstawicieli poststrukturalizmu. Autor przedstawia ją na tle dwóch wielkich europejskich tradycji: fenomenologiczno-hermeneutycznej (Heidegger, Gadamer) i strukturalnej (de Saussure, Lévi-Strauss), oraz w kontekście wybranych aspektów terapii psychoanalitycznej. Oprócz tego proponuje spojrzenie z punktu widzenia jednostki – prób autoidentyfikacji i doświadczeń ciała.